MIJN VERHAAL
Ik ben Daan.
Papa van twee fantastische dochters, al meer dan 23 jaar samen met mijn jeugdliefde Fien en iemand die het leven vooral leert kennen door te kijken. Observeren zit diep in wie ik ben. Al jarenlang werk ik als psychiatrisch begeleider. Een beroep waarin je leert luisteren zonder woorden. Waar een blik, een stilte of een kleine verandering in lichaamstaal soms meer vertelt dan een gesprek.
Dat werk heeft mijn vermogen om te kijken aangescherpt en me geleerd mensen te ontmoeten zoals ze zijn, zonder oordeel. Die manier van kijken neem ik mee wanneer ik mijn camera vastneem. Mijn twee dochters brachten me een nieuwe liefde voor portretfotografie. Hun onbevangenheid liet me zien dat de mooiste beelden ontstaan wanneer niemand bezig is met de camera. Maar mijn nieuwsgierigheid stopt niet bij mensen.
Ik voel me evenzeer aangetrokken tot de stilte van een landschap, de kracht van architectuur, het ritme van de straat en de eindeloze horizon aan zee. Niet omdat het verschillende vormen van fotografie zijn, maar omdat ze allemaal hetzelfde vragen: aandachtig kijken. Ik ben niet op zoek naar spektakel. Ik zoek naar licht dat een ruimte tot leven brengt. Naar lijnen die rust creëren. Naar een schaduw die een verhaal vertelt. Naar een moment dat er maar heel even is.
Ook thuis kreeg mijn creativiteit opnieuw ruimte. Samen met Fien ontdek ik graag de wereld, dichtbij en ver weg. Zij was degene die het creatieve vlammetje opnieuw deed oplaaien en me het vertrouwen gaf om mijn fotografie verder uit te bouwen. Fotografie is voor mij geen manier om de werkelijkheid mooier te maken. Ze is een manier om haar echt te zien. Ik geloof dat de meest waardevolle beelden niet ontstaan door controle, maar door aanwezigheid. Door tijd te nemen. Door te observeren.
Door het moment zichzelf te laten zijn. Dat is de manier waarop ik fotografeer.